Organisatieadvies

 

Allegorie

Stel je voor, op een dag schrik je wakker en je weet: ik wil dit niet meer. Dag in dag uit me een slag in de rondte werken voor dat prachtige huis, die grote auto en ook nog een zeevaardig schip, breekt me op. Ik wil een eenvoudiger leven, terug naar de basis. Bonaire doemt op voor je geestesoog: een rustige plek op loopafstand van de zee, een paar geiten, een moestuin en verder niets. Alleen rust. En terwijl je partner nog diep ligt te slapen, zet jij het voor jezelf op een rijtje: je zult je bedrijf moeten verkopen, dus morgen meteen maar eens beginnen met een paar mogelijk geïnteresseerden te polsen, makelaar inschakelen, advertentie voor de boot regelen en eens googelen wat er op Bonaire te koop is. Je partner licht je later wel in.

Zo gedacht, zo gedaan: om geen onrust te zaaien, heb je alles geruisloos geregeld: de boel is verkocht, een huisje op Bonaire gevonden en de tickets liggen klaar. Hét moment om aan te kondigen dat er iets belangrijks staat te gebeuren! Je partner is razend benieuwd naar wat voor leuks je hebt bedacht. Natuurlijk was het al langere tijd voelbaar dat er iets broeide, maar alle vragen in die richting wist je handig te pareren.

Familie, vrienden en buren worden uitgenodigd voor een hapje en een drankje en dan is het grote moment aangebroken. Nee, het is geen huwelijksaanzoek, nee, ook geen aankondiging van een zwangerschap, het is veel radicaler, gedurfder: we gaan emigreren!

Alle ogen richten zich nu op je partner: wat gaat die hiervan vinden? In eerste instantie word je verdacht van het maken van een grapje, maar bij het zien van de powerpointbeelden en de overhandiging van de tickets waaruit blijkt dat volgende week het doek thuis definitief valt, slaat de paniek toe. Hoe kon je dat doen!

Eenzelfde verbijstering overvalt menig medewerker na de presentatie van de nieuwe plannen voor de organisatie. Waarom doe je dit? Waarom heb je ons niet eerder geïnformeerd, ons niets gevraagd?

Inderdaad, waarom niet?